Op deze plek lees je de volledige verhalen van onze vogels. De vervolgverhalen van andere pagina’s én de vele nieuwe verhalen uit onze opvang.
In onze opvang komen regelmatig oudere papegaaien terecht met een bijzonder verleden. Lorito hoorde daarbij.
Het vervolg van Lorito’s verhaal
Lorito was ongeveer vijfentwintig jaar oud toen hij bij ons kwam. Hij zat in een oude papegaaienkooi: rechte houten zitstokken, hier en daar wat roest, een grote bel aan een touw en het soort voer dat vroeger standaard was — veel zonnebloempitten en af en toe wat fruit. Niet verkeerd bedoeld; het was simpelweg hoe men het destijds deed.
Zijn eigenaar, de opa van onze collega, ging plotseling snel achteruit in gezondheid. Zijn grootste zorg bleef steeds dezelfde: “Wat gaat er gebeuren met mijn Lorito?”
Toen Lorito bij ons binnenkwam, was hij rustig maar duidelijk zoekend. Hij keek, luisterde en nam alles in zich op. We stuurden onze collega een filmpje van hem in zijn nieuwe kooi en op de speelboom — nieuwsgierig, pratend, een beetje ontdooid. Dat filmpje heeft opa nog gezien. Een paar dagen later is hij overleden.
Helaas heeft Lorito zelf ook niet lang bij ons mogen blijven. Enkele weken later werd hij benauwd. Een kuur hielp niet, en tijdens het maken van röntgenfoto’s stopte zijn ademhaling. Later bleek dat hij meerdere grote gezwellen had in longen en krop — iets waar geen behandeling meer mogelijk was.
Het is verdrietig hoe kort hij bij ons was, maar hij heeft zijn laatste weken doorgebracht op een plek met rust, aandacht en ruimte. En zijn oude eigenaar heeft nog gezien dat Lorito goed terecht was gekomen. Dat gaf hem vrede.
Vervolg van de regenbooglories
We hebben hier een volière met op dit moment 20 regenbooglories, bijna allemaal met een vergelijkbaar begin. Dit is het verhaal van Bebe en Andy
Deze twee regenbooglories kwamen allebei via Marktplaats, allebei nog jong — echte pubers van anderhalf en twee jaar. Ze kwamen uit twee verschillende gezinnen, maar met hetzelfde patroon dat we zo vaak zien.
Andy moest weg omdat er een baby was geboren. Het verhaal veranderde bij het ophalen meerdere keren, maar uiteindelijk kwam het neer op één ding: men vond het niet hygiënisch om een kind te laten kruipen met een lorie in huis. Voor ons maakte het niet uit — de vogel had een plek nodig, en die kreeg hij.
Bebe moest weg omdat ze “ineens begon te bijten”. Maar al snel bleek dat zij steeds minder uit de kooi kwam dan in het begin. In het begin was zij nieuw, leuk, klein en schattig. Tot het moment dat zij liet zien dat zij geen speelgoed is en niet op commando kunstjes doet. Lories willen graag werken, leren en targettraining doen — maar geen trucjes als doodliggen of koprollen.
Hier kregen ze wél wat ze nodig hadden: duidelijke grenzen, voorspelbare routines, goede voeding en ruimte om hun energie kwijt te kunnen. En toen ze eenmaal doorhadden dat ze niet hoefden te presteren, maar gewoon mochten zijn wie ze zijn, werden ze twee vrolijke, kleurrijke karakters die elkaar precies vonden.
Néné & JaJa
Beide vogels kwamen via dezelfde gespecialiseerde dierenwinkel bij ons terecht — een plek waar door de jaren heen een band mee is ontstaan. Zij weten ons te vinden wanneer een vogel nergens anders heen kan.
Néné kwam als eerste. Ze had een open bovensnavel door een vermoedelijk vitaminetekort bij de kweker. Bij ons ging het mis: een lorie beet op een onbewaakt moment bijna haar hele bovensnavel af. We hebben haar direct geholpen en die week dag en nacht verzorgd. Ze redde het, en vier jaar later leeft ze nog steeds. Een deel van haar neusdopjes is teruggegroeid, en haar ondersnavel moet regelmatig worden bijgewerkt — maar ze doet het.
Twee jaar later kwam JaJa binnen, net als Néné een pelata die alleen was en door zijn ouders was geleewiekt volgens het verhaal van de persoon die hem bracht. De dierenwinkel belde ons meteen: misschien was dit wel een maatje voor Néné.
Dat bleek zo te zijn. Twee vogels met een beperking, twee moeilijke starts, maar hier vonden ze elkaar — rustig, voorzichtig, en uiteindelijk onafscheidelijk.
Als je wilt, kan ik deze drie verhalen nu ook in exact dezelfde visuele structuur zetten (inleiding → zachte oranje tint → blok 1 L/R → blok 2 R/L), zodat je ze één op één kunt kopiëren naar de website.
Néné & JaJa — Lees verder…
Beide vogels kwamen via dezelfde gespecialiseerde dierenwinkel bij ons terecht — een plek waar door de jaren heen een band mee is ontstaan. Zij weten ons te vinden wanneer een vogel nergens anders heen kan.
Néné kwam als eerste. Ze had een open bovensnavel door een vermoedelijk vitaminetekort bij de kweker. Bij ons ging het mis: een lorie beet op een onbewaakt moment bijna haar hele bovensnavel af. We hebben haar direct geholpen en die week dag en nacht verzorgd. Ze redde het, en vier jaar later leeft ze nog steeds. Een deel van haar neusdopjes is teruggegroeid, en haar ondersnavel moet regelmatig worden bijgewerkt — maar ze doet het.
Twee jaar later kwam JaJa binnen, een pelata die door zijn ouders was geleewiekt volgens het verhaal van de persoon die hem bracht. De dierenwinkel belde ons meteen: misschien was dit wel een maatje voor Néné.
Dat bleek zo te zijn. Twee vogels met een beperking, twee moeilijke starts, maar hier vonden ze elkaar — rustig, voorzichtig, en uiteindelijk onafscheidelijk.